Hindi ko nakita ang kapayapaan sa paglubog ng araw ngayon
Na dati’y nalalasap ko sa tuwing minamasdan ang paglubog nito
Hindi ko pansin ang ganda ng kulay ng langit at tila kimi sa pagkakaupo
Wala ang kasagutan sa mga tanong ko ng hapong ‘yon
Wala ang saya na dati’y dulot nang hampas ng mga alon
Wala ang sarili,dinala ng isang alaala ng kahapon..
Naglulunoy sa usok ang isipan sa bawat buga ng munting karamay
Naglalaro ang nakaraan ngunit nabubuhay ang sarili sa pasanin nang hinaharap
Napapawi ang pangungulila ngunit ang kinikimkim ay nadarama
Nawawala na rin ng bahagya, sa bawat alapaap ng usok na kanyang dala
Sa isang kaha ng kamatayan, sa panandaliang aliw ng laro sa baga
hindi tulad nang minamahal na nawawala sa pagdaan ng oras
sa sinding upos ay kagyat siya’y naririyan
di nanunumbat, nanunudyo, tahimik na siyay naglalaan
ng oras sa tuwing nanaisin, sa sindi ng apoy siya’y kaagapay
tila ba nakatitig lang at nakikiramay
ngunit alam ko sa sarili kong siya’y kathang isip lamang
na laging hinahanap.. inimbento ng mundo ko.. kahit na
malungkot mang sabihing pinili ko
at sa kamatayan ay maaaring biglang patunghan
ahh…pikit bugang nilalasap sa oras na ninais ko
sa oras na ako’y nangangailangan…
upos ng buhay ko’y tila alam niya kung hangang saan ang kahahantungan..
